Wat doe jij met goed bedoeld advies?

Momenteel geniet ik enorm van mijn leven. De weg die ik heb gekozen en het pad dat ik nu bewandel, geven mij energie. Door het trainen van mens en paard voel ik mij zelfverzekerd. Mijn vertrouwen in de toekomst is rotsvast en ik trek mij niets aan van wat anderen zeggen of vinden.

Zo ook laatst.

Het was op een moment dat ik aan het buitenrijden was samen met een andere ruiter. De paarden waren door de bevroren grond enige tijd niet bereden. Maar de koudere periode werd verjaagd door een warmere waardoor wij lekker het bos in gingen. Zoals je vast weet, kan een paard die lang heeft stilgestaan nogal onrustig en vrolijk zijn. Blij dat zij weer buiten is, energie raast door haar lijf en ze wil zo snel mogelijk meer en harder. Maar meteen beginnen op volle energie is niet handig, dus we deden het – zover dat kon – rustig aan.
Hoe kreeg ik het voor elkaar om mijn paard rustig te houden terwijl ik tegelijkertijd haar toch de vrijheid en het vertrouwen wil geven om te genieten?
Ik liet haar energie en enthousiasme een beetje stromen door haar te laten dribbelen onder mij. Ik kan daar om lachen en van genieten, want ik herken mezelf heel erg in dat gedrag. Wanneer ik een dag heb binnen gezeten, wil ik heel graag naar buiten om frisse lucht in te ademen, de natuur te zien en te voelen en lekker te bewegen. Door het toelaten van het dribbelen houd ik de controle, maar kan zij wel even wat intensiever bewegen. Gevolgd door een heerlijk beheerste galop.

En toen kwam het.
Na een lange staprit maakte ik de opmerking: ‘Mijn paard is wel lekker voorwaarts’. Waarop de ander zei: ‘Ja, als je dat niet wilt, moet je haar gewoon stoppen. Jij bent de baas’. Het was een goedbedoelde opmerking, maar het zorgde ervoor dat een duiveltje op mijn schouder oppopte. Janneke, je doet het niet goed. Jij bent de baas. Laat haar stappen. Dat dreunde door mijn hoofd. Overtuigingen van vroeger namen het over. Maar al snel bedacht ik mij dat dit niet waar was. Ik ben een goede ruiter en ik voel mijn paard goed aan. Op dat moment hadden we een fijne rit gehad omdat zij een beetje ruimte kreeg waardoor ik ontspannen kon rijden. Als ik haar inderdaad had ingehouden was ik daar de hele rit krampachtig mee bezig gewees. Nee, ik had goed gehandeld en deze opmerking gleed van me af. Dat duiveltje verdween weer en ik voelde me gesterkt en zelfverzekerd. Wat een fijn gevoel is dat. Ik wil mij niet aantrekken wat anderen vinden of zeggen. Ik luister naar mijn eigen gevoel, inschatting en intuïtie. Dat is het beste waar je op kan vertrouwen.

Herken jij dat?
Dat een (goedbedoelde) opmerking van een ander jou dieper raakt dan je zou willen? Dit ligt niet aan de ander, maar aan jou. En jij kan dat, net als ik, veranderen!
Jij bent de enige die weet wat wel en niet werkt met jou en je paard. Je hebt alleen het vertrouwen en het zelfvertrouwen nodig om de mening van de ander van je schouders te laten glijden. Van een duivel naar een engel…
Wil jij vol zelfvertrouwen op je paard zitten en je niet meer laten vertellen hoe het hoort? Ook al zijn het goedbedoelde opmerkingen?

Mail mij dan voor een gratis kennismakingsgesprek.

Enjoy2Day!
Janneke Valkering