Houdt jouw paard jou ook een spiegel voor?

Het is nu anderhalf jaar geleden dat ik niet lekker in mijn vel zat. Ik was op het punt aangekomen dat het anders moest. En zo besloot ik dat ik meer wilde gaan doen waar ik zo ontzettend veel van houd: paardrijden. Toevallig kwam ik een eigenaar tegen met een stal met een prachtige ligging aan de duinen en drie fijne paarden. De eigenaar en ik waren een perfecte match. Een leuke man die je de ruimte geeft om je eigen ding te doen zonder daar een oordeel over te vellen. Ik ging ervoor.

Paarden met karakter

Zijn drie heerlijk voorwaartse paarden hebben allemaal een eigen karakter. Joep is echt de leider van de groep. In balans, wil je graag helpen en rijdt heerlijk. Maar het is een paard waar ik moeilijk contact mee kreeg. Echt contact, dat door zijn zelfstandigheid heen prikt.
Espresso wil het heel graag goed doen. Ze is enorm leergierig, zacht van aard en een beetje angstig. Haar vertrouwen heb je snel gewonnen, maar als je er niet goed mee omgaat doordat je te dominant bent, stagneert ze. Met haar had ik direct een goede klik, want ik houd van paarden die leergierig en wat angstig zijn – joh 😉 -, daar help ik hen graag overheen. Voor de klik met Nema heb ik wat harder moeten werken. En dat lag niet aan haar, maar aan mij.

Ze hield mij een spiegel voor

Op het eerste gezicht is ze een echte draak, heeft veel humor, gaat haar eigen gang en laat zich niet opjagen. Een eigenwijze die als ze ergens geen zin in heeft, dit ook niet doet. Maar wil je een spelletje spelen of iets geks doen? Dan is zij je beste vriendin. Maar ze is ook sloom – harder dan draf ging ze niet – en heeft veel aansporing nodig. Daar word ik zelf niet blij van omdat werken met een zweep, of veel moeten aansporen, mij geen goed gevoel geeft. Helaas was dit in het begin veelal het geval. Bokken als ze moest draven, nukkig in de stal en vaak chagrijnig. Zo’n paard heb ik niet vaak meegemaakt, maar zij was vaker in een ‘bad mood’ dan dat ze straalde. Meestal verkoos ik dan ook een ander paard boven haar. Eerst dacht ik dat dit gewoon haar karakter was, dat zei de eigenaar ook. Maar na een paar maanden, toen ik zelf weer lekker in mijn vel zat, werd haar gedrag in een ogenblik ook anders. Ze was blij. Net als ik, want ik had de controle over mijn leven weer terug. Ze wilde graag met mij rijden en een zweep was niet meer nodig. Ik voelde mij goed en zij blijkbaar ook! Wat een verandering en wat een verschil. Zo leuk! Zij leerde mij (weer) een wijze les:

Leef en rijd vanuit plezier.

Wanneer ik me even niet goed voel, ga ik wat leuks met haar doen. Geen dressuur, maar een beetje dollen, grondwerk of lekker naar de duinen. Als ik het op die manier insteek krijg ik weer een lach op mijn gezicht en is zij een leuk paard waar ik veel mee kan. Wat ze uiteraard altijd is!

Raakt mijn ervaring jou?

Zit jij ook in een neerwaartse spiraal met jouw paard en wil je weer lol hebben samen? Gewoon alles doen wat jullie maar willen; afspoelen, door het water lopen, lekker door het bos galopperen… Maar lukt het je niet? En ben je er aan toe om samen met je paard jullie obstakels/angsten uit de weg te ruimen op jullie eigen tempo en manier?

Mail mij dan voor een gratis kennismakingsgesprek.

Enjoy2Day!

Janneke Valkering

P.S. Hoe krijg jij een lach op je gezicht tijdens het rijden? En wat geeft jouw paard jou terug aan informatie over jezelf? Let me know!